Rhynchostele cordata

(Lindley) Soto Arenas & Salazar 1993
Podrodzina Epidendroideae
Plemię Cymbidieae
Podplemię Oncidiinae

 

Foto: © Piotr Markiewicz. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Rhynchostele cordata

Synonimy:

Lemboglossum cordatum (Lindley) Halbinger, Cymbiglossum cordatum (Lindley) Halbinger, Odontoglossum cordatum Lindley, Odontoglossum maculatum Lindley Hooker, Odontoglossum hookeri Lemaire, Odontoglossum luedmannii Regel.

Występowanie:

Meksyk i na południe przez Amerykę Środkową do Kostaryki. W Meksyku Rhynchostele cordata spotyka się w stanach Veracruz, Puebla, Oaxaca, Guerrero i Chiapas, gdzie rosną głównie na drzewach w wilgotnych, mglistych lasach mieszanych, na wysokościach 1900-2500 m. W Gwatemali spotyka się je nawet na wysokości 3000 m w pobliżu miasta Guatemata i na południowych zboczach wulkanu Atitlán, natomiast spotykane w Salwadorze rosną na wysokościach 1900-2100 m. Nie ma doniesień o ich występowaniu w Panamie, ale znaleziono je w Wenezueli na wysokości około 2500 m w stanie Táchira, gdzie rosły na odsłoniętych miejscach po zwalonych drzewach, przy szlaku z Las Copas do Alto de Tierra Negra.

Klimat:

Zanotowane skrajne temperatury to 26°C i 0°C.
Wilgotność wynosi prawie 80% przez cały rok, ale zimą i wiosną spada do 70-75%.
Opady od 0-3 mm w styczniu-lutym do 279 mm w lipcu.
Średnie temperatury (dzień/noc) latem 20°C/10°C, zimą 17-18°C/6-7°C.
Okres kwitnienia: cały rok, z największym nasileniem od maja do lipca.

Uwagi różne:

Okres kwitnienia podawany w danych klimatycznych pochodzi z doniesień hodowców. W siedliskach naturalnych kwitną wiosną.

Rhynchostele cordata (Lindley) Soto Arenas & Salazar jest bardzo blisko spokrewnione z Rhynchostele maculata (La Llave & Lexarza) Soto Arenas & Salazar, ale różnią się tym, że Rhynchostele maculata ma szerokie płatki okółka wewnętrznego, które zwężają się stopniowo w ostro zakończony wierzchołek. Rhynchostele cordata ma węższe płatki okółka wewnętrznego, które zwężają się stopniowo wzdłuż prawie całej ich długości i przechodzą w wydłużony, ostro zakończony wierzchołek.


 

Informacje o roślinie i kwiatach:

Wielkość i typ rosliny:

Sympodialny epifit o wysokości do 40 cm, tworzący gęste kępy.

Pseudobulwy:

Pseudobulwy mają 4,5-9,0 cm długości i 2-4 cm szerokości. Spłaszczone eliptyczno-jajowate pseudobulwy są okryte przez 3-6 osłonek wyrastających z podstawy, z których 2-4 w pełni rozwinęły liście. Dość grube przyrosty są rozmieszczone blisko siebie na krótkim kłączu.

Liście:

Liście mają 9-30 cm długości. Na wierzchołku każdej pseudobulwy wyrasta pojedynczy, eliptyczno-lancetowaty liść o szerokości 2,5-4,5 cm. Zewnętrzne liście wyrastające z wewnętrznych osłonek przy podstawie pseudobulwy często mają prawie taką samą długość jak liść wierzchołkowy.

Kwiatostan:

Kwiatostan ma 30-45 cm długości. Łukowato wygięty, nieco spłaszczony pęd kwiatowy wyrasta z podstawy pseudobulwy.

Kwiaty:

5-12 w kwiatostanie. Efektowne kwiaty są dość luźno rozmieszczone na górnej połowie pędu kwiatowego. Kwiaty mające 4,0-7,5 cm średnicy mogą być białe, żółte lub żółtawo-zielone z dużą ilością plamek, kropek lub kresek w kolorze brązowym, jasnobrązowym lub czerwonawo-brązowym. Płatki obu okółków są rozłożone i zwężają się stopniowo, tworząc długi, wąski wierzchołek. Mają prawie taką samą długość, ale płatki okółka wewnętrznego są nieco szersze niż płatek grzbietowy. Płatki okółka zewnętrznego mają wyraźne wybrzuszenia na spodniej stronie, a płatek grzbietowy ma lekko zawinięte brzegi. Boczne płatki zewnętrzne są nieco węższe niż płatek grzbietowy i mają bardziej zawinięte brzegi. Warżka ma 1,8-2,5 cm długości i mięsiste zgrubienie, oraz krótki, lekko zakrzywiony pazur przy podstawie. Powyżej pazura warżka rozszerza się gwałtownie i osiąga 1,5-1,9 cm szerokości przy podstawie swojej powierzchni. Trójkątna lub o kształcie sercowatym powierzchnia warżki zwęża się równomiernie wzdłuż swojej długości tworząc ostry wierzchołek. Warżka jest biała z pofalowanymi czerwono-brązowymi krawędziami przy podstawie, a ostro zakończony wierzchołek ma ten sam kolor co płatki obu okółków. Mięsiste zgrubienie ma około 0,7 cm długości i podwyższone boki, co daje wygląd łódeczki. Zgrubienie ma wybrzuszenie u dołu mięsistego środka i 2 zęby przy wierzchołku. Wysmukły, zakrzywiony, żółtawo-zielony prętosłup ma 1,2-1,5 cm długości i jest najszerszy w miejscu naprzeciw znamienia.

Tłumaczenie: Grażyna Siemińska


-----------------  U P R A W A  ----------------

Temperatura:

Średnia temperatura letniego dnia wynosi 20°C, nocy 10°C, co daje różnicę dobową 10°C. Hodowcy podają, że Rhynchostele cordata nie toleruje wysokich temperatur.

Światło:

15000-25000 luksów.

Podlewanie:

W naturalnym siedlisku opady są obfite od późnej wiosny aż do jesieni, ale następnie ich ilość gwałtownie zmniejsza się przechodząc w 5-6 miesięczną porę suchą, która rozpoczyna się przy końcu jesieni i trwa aż do początku kolejnej wiosny. Uprawiane rośliny powinny być obficie podlewane w sezonie wegetacyjnym, ale ich korzenie zawsze muszą szybko wysychać po podlaniu. Późną jesienią ilość wody należy zmniejszyć, ale rośliny nie mogą wysychać zupełnie.

Nawożenie:

Zaleca się cotygodniowe stosowanie 1/4-1/2 dawki nawozów w okresie aktywnego wzrostu.

Podloże:

Rośliny te zwykle uprawiane są w doniczkach. Wymagają luźnego, przewiewnego, szybko przesychającego podłoża.

Wilgotność powietrza:

Wilgotność wynosi prawie 80% przez cały rok, ale zimą i wiosną spada do 70-75%. W wilgotnych siedliskach te średnie mogą być jednak wyższe.

Okres spoczynku:

Średnia temperatura zimowego dnia wynosi 17-18°C, nocy 6-7°C, dając różnicę dobową 9-12°C. Choć zimą opady w naturalnym siedlisku są niewielkie, to dodatkowej wilgoci dostarcza obfita rosa, mgły i mżawki. Podlewanie zimą powinno być ograniczone, ale ilość wody powinna być taka, aby pseudobulwy nie zmarszczyły się. Zapotrzebowanie roślin na wodę powinny zaspokoić zamgławiania wczesnym rankiem pomiędzy niezbyt częstymi, lekkimi podlewaniami. Nawożenie powinno być zredukowane lub wyeliminowane aż do wiosny, kiedy wznawia się normalne podlewania.